Na een wandeling van enkele decennia doorheen het begeleiden van groepen, stel ik bij mezelf vast dat ik het nog altijd even boeiend vind. En in zekere zin magisch ook. Magisch, wat er zich kan ontvouwen in een groepsgebeuren. En als er zich één draad aftekent in de spinmachine van al die jaren, dan is het wel de draad van het delen. Een gouden draad is dat. Want naast inzichten, eye openers, technieken e.a. is dàt wat deelnemers het vaakst teruggeven: hoe boeiend én ondersteunend, troostend  én inspirerend het is om te ervaren dat andere deelnemers met gelijkaardige ervaringen, gevoelens en patronen … worstelen.

En wat delen voor mij zo krachtig maakt is dat mensen er zich kwetsbaar in kunnen en mogen tonen naar elkaar. Is er iets meer verbindend dan deelgenoot te mogen zijn van elkaars kwetsbaarheid ? elkaars (levens)verhalen en struggles van alledag ? Elkaar beluisteren vanuit een zachte, milde aanwezigheid, waarin de dingen kunnen gezegd worden zoals ze zijn. Hard soms (zoals de dingen kunnen zijn), ontroerend vaak, herkenbaar meestal. En puur ook. Omdat het alleen maar gaat over wat er is. Nu. Op dit moment.

Als facilitator is het ook een interessant zelfonderzoek: hoe zit of sta ik in een groep ? wat raakt mij in een groep ? of in het gedrag van een individuele deelnemer ? En wat zegt dan ook over mezelf als begeleider ? En mag ik onderzoeken wat mij daarin triggert ? Welk patroon wordt hier aangeraakt en wat leer ik hieruit over mezelf en het proces dat ik zelf ga als begeleider ? Welke lastige gevoelens, pijnlijke ervaringen konden nog onvoldoende gezien worden ? Een boeiende weg is dat !

Dus dank aan al die mensen die elkaar en mezelf hebben gespiegeld. Gewoon door te zijn wie ze zijn. En te doen wat ze doen. Een uitnodiging ook om onze bril  - die al snel een oordeel klaar heeft -  te laten bijslijpen. Te onderzoeken hoe je ook anders naar iets kan kijken. Misschien wel eens de bril van de ander op te zetten, van onze medemens (die we al of niet leuk vinden) en te ervaren hoe het is om naar hetzelfde te kijken vanuit een andere bril ?  Misschien doet het wel pijn aan onze ogen  of kijken we scheel door de lenzen van onze medemens, en beseffen we dat er verschillende manieren zijn om naar een situatie te kijken. 

Interessant als ervaring en stimulerend om te delen met anderen. We hebben elkaar veel te leren. Of met de woorden van de Cursus in Wonderen: “we zijn elkaars leraar en leerling”.